یک وقتایی هست که آدم هرکاری میکنه رو هرچی دست میذاره انگاری اشتباهه همه چی خراب میشه شاید حتی اون کار اوکی باشه و درست باشه اما ته تهش خرابه حالا تو هرچی میخوایی داد بزن بگو من درست رفتم درصورتی که همه ظاهرو میبینن! اگه کسیو دراین میان داری که خودتو میبینه و همیشه پشتته میشه گف زمین نمیخوری هرچیم دور باشین هرچیم سخت باشه ازونیکه هست سخت تر نمیشه میتونی بگی میگذرونیش... میتونم بگم گریه این وسط آرومم کننده نیس آرامشی نداره ... دیگه هیچی مث قبل نیستو تو همچیتو از دست دادی... الکی به خودت روحیه میدی و اهنگ گوش میدی که یه وقت فکرت نره اونجاهایی که نباید بره... نمیدونم بقیه این وقتارو چه جوری میگذرونن... اما من دور میشم از همه ... میرم تو لاک خودمو با اهنگو لب تاپو کارایی مث برنامه نویسی پیانو یا گیتار میگذرونم البته بازیم خیلی خوبه ... بیشتر ازینا بهتون پیشنهاد میکنم بنویسین...

اخه یکی از خصوصیت های نوشتن اینکه مینویسیو مخاطبش مشخص نیست اصلا نمیدونی مخاطبی داره یا ن ولی به هرحال حس میکنی که یکی میخونه و همین بهت آرامش میده ...